§ 6 Przymus administracyjny
Jeżeli pracownicy tymczasowi zostaną przekazani przez pracodawcę użyczającego do pracy tymczasowej bez wymaganego pozwolenia, organ udzielający zezwolenia zakazuje pracodawcy użyczającego dalszego przekazania i zapobiega dalszemu przekazywaniu pracowników zgodnie z przepisami Ustawy o egzekucji administracyjnej.
Par. 6 reguluje przypadki, kiedy dochodzi do przekazania pracowników i prowadzenia biznesu pracy tymczasowej, ale bez posiadanego pozwolenia.
Mogą to być przypadki zarzutu pracy niewolniczej, ciężkiego naruszenia praw pracownika lub wykorzystanie pracy tymczasowej w branży budowlanej bez zgłoszenia tego do agencji.
Ze spraw „mniejszego kalibru” mogą zaliczać się tutaj przypadki, gdy agencji pracy skończyło się pozwolenie (z powodów różnych – zostało cofnięte, odebrane, nieprzedłużone itp.), ale ta nadal przekazuje pracowników, bo chce zrealizować podpisane wcześniej kontrakty.
Federalna Agencja Pracy może wkroczyć wówczas wyposażona w środki przymusu „pożyczone” z Ustawy o egzekucji administracyjnej i wydać np. decyzję o zakazie prowadzenia działalności w konkretnej formie pod zarzutem ukrytej pracy tymczasowej. Środkami przymusu są:
- kara pieniężna za dokonanie czynności zakazanej
- przymus bezpośredni – zastosowanie bezpośredniej przemocy na osobie odpowiedzialnej (oczywiście przemocy usprawiedliwionej i miarkowanej do rezultatu, który chce się osiągnąć) lub wobec rzeczy, np. zamknięcie zakładu, konfiskata przedmiotów.
Wszystkie środki zaczerpnięte z Ustawy o egzekucji administracyjnej są zaskarżalne w trybie administracyjnym, więc dotknięty takim działaniem Federalnej Agencji Pracy przedsiębiorca może bronić swoich praw w postępowaniu administracyjnym lub przed sądem.
